Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2009

Είμαστε άοπλοι

«Είμαστε άοπλοι. Είμαστε άοπλοι. Είμαστε άοπλοι. Το μόνο μας όπλο είναι η πίστη μας για λευτεριά.»
Η φωνή του εκφωνητή του Πολυτεχνείου. Κάθε 17 του Νιόβρη πιο έντονη. Πιο ξεκάθαρη. «Είμαστε άοπλοι.» Οι φωνές των φοιτητών, των αγροτών, των οικοδόμων να ενώνονται σε μία. Ο σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων. Των ελεύθερων αγωνιζόμενων ανθρώπων. «Είμαστε άοπλοι». Κορμιά να στήνονται στην πύλη. Να σχηματίζουν ένα χώρο ελευθερίας. Να τον προφυλάσσουν. «Είμαστε άοπλοι.» Κορμιά να σκαρφαλώνουν στα κάγκελα. Να υψώνουν τα χέρια. Να σμίγουν τις φωνές. Να διεκδικούν ψωμί και λευτεριά. «Είμαστε άοπλοι.» Κορμιά να πέφτουν. Ματωμένο το χώμα. Ραγισμένη η φωνή. Κι η Χούντα ετοιμόρροπη.

Χρόνια μετά, σ’ αυτόν τον τόπο που πλήρωσε κι ακόμη ξεχρεώνει λάθη, πάθη και συμφέροντα δικά του και άλλων, δεν πιστεύουμε σε τίποτε. Μόνο σε όσα μας χωρίζουν. Στο συρματόπλεγμα, στην πόλη, στην ομάδα, στα ναι και στα όχι. Ούτε καν σ’ αυτά πιστεύουμε. Απλά να ανήκουμε κάπου. Να ‘χουμε κάποιον εχθρό να καθορίζει ποιοι είμαστε. Να αποκτούμε ταυτότητα. Και νόημα σ’ ένα κόσμο πληκτικό. Που δεν ξέρουμε τι να τον κάνουμε. Τι να τα κάνουμε τα χέρια μας. Και το θυμό μας. Που θα μπορούσε να ‘ταν πάθος για τα ωραία. Αλλά δεν τα ψάξαμε. Πού να τρέχεις τώρα; Προκαθορισμένες οι διαδρομές, τα όνειρα, τα όρια, οι τρόποι. Πώς να αγαπάς; Αφού είναι πιο εύκολο το μίσος. Πιο μάγκικο. Καλύπτει τους φόβους. Τις αναπηρίες που δεν παραδεχόμαστε. Κι εκτονώνει. Τονώνει την εικόνα μας. Την ιδέα για τον εαυτό μας. Τη μόνη που έχουμε. Κι επιβεβαιώνει πως ακόμη ζούμε. Αφού μπορούμε να καταστρέφουμε.

«Είμαι έτοιμος να πεθάνω, αλλά δεν υπάρχει σκοπός για τον οποίο να είμαι έτοιμος να σκοτώσω», έλεγε ο Μαχάτμα Γκάντι. «Είμαστε άοπλοι», οι φοιτητές του Πολυτεχνείου. Αυτοί δεν ήταν.

Εμείς είμαστε. Χωρίς αυτοεκτίμηση, χωρίς αυτοπεποίθηση, χωρίς αυτοσεβασμό. Που προϋποθέτουν να εκτιμάς τον άλλο, να πιστεύεις στον άλλο, να τον σέβεσαι. Χωρίς γενναιότητα. Που δεν μετριέται στο μπόι, αλλά στην ψυχή. Χωρίς δύναμη. Που δεν κρίνεται με όσα μπορείς να επιφέρεις, αλλά μ’ όσα μπορείς να υποφέρεις. Χωρίς ευαισθησία. Που σηκώνει τον άνθρωπο απ’ το επίπεδο των σκουληκιών. Χωρίς σκέψη και χωρίς κρίση. Που ξεχωρίζει τις κοινωνίες των ανθρώπων από τα κοπάδια των αλόγων. Χωρίς συνείδηση της ανθρώπινης ιδιότητας και της ευθύνης της. Που οδηγεί στη συμπόνια για τον άνθρωπο. Και στην αδυναμία σου να τον βλάψεις. Ακόμη κι όταν υπάρχει λόγος. Ιδίως όταν δεν υπάρχει λόγος.

Είμαστε άοπλοι. Τα συνθήματά μας είναι κενά. Είμαστε άοπλοι. Κενά τα κεφάλια μας. Είμαστε άοπλοι. Τα κρύβουμε πίσω από κουκούλες, στολές ή φανέλες. Είμαστε άοπλοι. Προτάσσουμε χέρια που κρατάνε λοστούς. Είμαστε άοπλοι. Τα χρησιμοποιούμε για να χτυπούμε ανθρώπους. Είμαστε άοπλοι. Ανθρώπους αδύνατους, δεμένους ή μόνους. Είμαστε άοπλοι. Μπορούμε το κακό. Είμαστε άοπλοι. Ας πέσει επιτέλους η πύλη!

(Η «Μονομαχία με ρόπαλα» είναι ένα από τα μαύρα έργα του Goya)

4 σχόλια:

  1. Δεν είμαστε άοπλοι καλή μου Νάσια, ξεβράκωτοι είμαστε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Aυτοσεβασμό αξιοπρέπεια και αυταπάρνηση..έτσι λέγαν τότε το πολύ
    που στο λίγο είχε τη μοίρα να ξεπέσει...Ανεξαρτήτως σχολίων σταθερά
    υποκλίνομαι στη δύναμη των λέξεων που συναντώ εδω και καιρό σ αυτο το ιστολόγιο.Καλησπέρα και όμορφη νεα εβδομάδα με δύναμη και χαμόγελο στα δύσκολα και τα παράλογα των καιρών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν μπορώ να φανταστώ ομορφότερη συνάντηση και συνύπαρξη στο ιστολόγιό μου απ' αυτήν ενός Δαίμονα κι ενός Αερικού!

    Σας ευχαριστώ από καρδιάς και τους δύο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ήρθαμε! Όλα τα κυπριακά blogs μόνο εδώ.

    www.kypriakablogs.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή