Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

Φύλακες ηφαιστείων


Ο Αινείας φεύγει από τη φλεγόμενη Τροία, Federico Barocci, 1598

Στο νησί Ιάβα της Ινδονησίας υπάρχει ένα ιερό ηφαίστειο, το Μεράπι. Υπήρχε κι ένας φρουρός, ο παππούς Μαριζάν, που είχε ως αποστολή του να φυλάει το βουνό και να προστατεύει όσους ζουν στους πρόποδές του, διαφυλάσσοντας την αρμονία των σχέσεων τους με τα αρχαία πνεύματα που κατοικούν σε αυτό.  Το ηφαίστειο εκρήγνυται κάθε περίπου τέσσερα χρόνια, αλλά ο Μαριζάν δεν το εγκατέλεψε ποτέ. Σε τι θα χρησίμευε ένας φύλακας που φεύγει από τη θέση του, αναρρωτιόταν και προσπαθούσε να κατευνάσει την οργή και τη δύναμη του ηφαιστείου σκορπίζοντας ρύζι ή λουλούδια στον κρατήρα του. Κι αν μέχρι τώρα τα είχε καταφέρει, η τέφρα που εκτοξεύθηκε από την τελευταία έκρηξη του ηφαιστείου τον βρήκε γονατιστό να προσεύχεται και τον σκέπασε. Έτσι τον άφησε στην αιωνιότητα να παλεύει να εξευμενίσει το κακό για το καλό των ανθρώπων.

Σε τούτους τους δίσεκτους καιρούς, που, για να δανειστώ τους στίχους του ποιητή, βασιλεύει «η αρπαγή, ο δόλος, η ιδιοτέλεια, το στέγνωμα της αγάπης», δεν μπορώ να πω τι είναι αυτό που πιο πολύ με συγκινεί στο θάνατο του φύλακα του ηφαιστείου: Η γνήσια, βαθιά κι ακλόνητη πίστη του, την οποία δεν απαρνήθηκε ούτε την ώρα του χαμού, ή η αφοσίωσή του στο σκοπό στον οποίο είχε ταχθεί κι η αδιασάλευτη απόφασή του να τον υπερασπιστεί μέχρι τέλους θυσιάζοντας αυτό που μόνο του ανήκε – τον εαυτό του – ελπίζοντας πως θα σωθούν άλλοι; Τι να βαραίνει πιο πολύ στα χρόνια των ιερών πολέμων, των τυφλών χτυπημάτων και των παράπλευρων απωλειών, στα χρόνια μιας πνευματικά στείρας Εκκλησίας με offshore εταιρίες και developer μοναχούς, στα χρόνια του «όλοι μαζί τα φάγαμε» όπου καθένας διεκδικεί τα ηθικώς απαράδεκτα, απλώς επειδή νομιμοποιείται ή μπορεί; Τι να ‘ναι πιο ξεχωριστό, λοιπόν, σε μια εποχή που έχει καταστήσει κανόνα το «όλα πωλούνται κι όλα εξαγοράζονται», έχει θεοποιήσει το «εγώ», έχει εκμηδενίσει τον άνθρωπο κι έχει αφανίσει την έννοια της ατομικής και της συλλογικής συνείδησης και ευθύνης;

Στ’ αλήθεια δεν ξέρω τι ν’ απαντήσω, ούτε κι αν έχει σημασία. Αυτό, όμως, που σίγουρα αισθάνομαι είναι πως κάτι τέτοιοι σπάνιοι φύλακες των ηφαιστείων (αυτούς που στο τέλος θα τους «πούνε και μαλάκες», κατά το γνωστό άσμα) γελοιοποιούν τη δουλική ιδιωτεία μας και διασώζουν την τιμή της μίζερης και θλιβερής μας ράτσας.

Προσκυνώ.

5 σχόλια:

  1. κι εγώ προσκυνώ..
    μπροστά στο μεγαλείο του φύλακα,
    στα πενιχρά του μέσα,
    στην αναγκη σου να το γράψεις,
    στον τρόπο που το εξέφρασες,
    στη συγκυρια που με εκανε να το νιωσω εντονότερα(στάχτες καλύπτουν τον ουρανο μου),
    στις ωρες της απέραντης μοναξιας που είσαι όλος ο κόσμος και τίποτα μαζι,
    στις επαναλαμβανομενες καθημερινές ασήμαντες τελετουργίες ανθρωπιας...
    Καλη σου νυχτα Νασια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Προσκυνώ επίσης..πάντα υπάρχουν όμορφοι άνθρωποι μπράβο που μας ανέδειξες ακόμη έναν..καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καταπληκτικοί άνθρωποι με την πραγματική σημασία της λέξης , πως να μην προσκυνήσουμε όλοι μπροστά σε τέτοιο μεγαλείο !!!
    Καλή σου μέρα και καλό μήνα ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Νάσια δεν ξέρω αν "διασώζουν την τιμή της μίζερης και θλιβερής μας ράτσας", αλλά αυτή η εικόνα του γονατιστού φύλακα που προσεύχεται καθώς τον σκεπάζει η λάβα του ηφαιστείου μου θύμισε αυτό:

    "Η σύλληψη της ιδέας πως αυτός ο κόσμος φτιάχτηκε και διαφεντεύεται από έναν Θεό, ή Θεούς, εμπεριέχει μια ταπεινοφροσύνη απολύτως ασύμβατη με την εποχή μας. Εποχή της απόλυτης, σε βαθμό βλακείας, αλαζονείας της γνώσης."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. polloi prospathoun ligoi ta katafernoun mexri telos na minoun aklonitoi. kapoioi kourazonte kapoioi apogoiteuonte gia kapoious ''itan mia loksa neaniki pou tora exi perasi'' kapoioi......

    me timi (eniote kai doksa)

    Pomfolix

    ΑπάντησηΔιαγραφή