Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013

Ο κόσμος της Κύπρου

Ο κόσμος της Κύπρου, του Αδαμάντιου Διαμαντή


Ένα μήνυμα από φίλο στην Ελλάδα: «Ό,τι κι αν λένε εδώ τα πουλημένα ΜΜΕ, ό,τι κι αν γίνει στο τέλος, μας κάνατε περήφανους εσείς οι Κύπριοι, να το ξέρεις.» Την ίδια στιγμή, με αφορμή την προηγούμενή μου ανάρτηση, μια άλλη φωνή να απαιτεί: «Τώρα είναι η ώρα να κάνεις δημόσια την αυτοκριτική σου».

Οι μέρες που περνούμε σε συλλογικό επίπεδο είναι για τη δική μου γενιά οι πιο δύσκολες που έζησε ως τώρα. Κοιμηθήκαμε σαν ανέμελοι έφηβοι, με τις μπογιές του καρναβαλιού στα πρόσωπα, και ξυπνήσαμε σε μια χώρα εκβαραθρωμένη, εξαναγκασμένοι να ενηλικιωθούμε. Ναι, δεν είναι έτσι που ενηλικιώνεται ο κόσμος, μέσα σε μια νύχτα, με το πιστόλι στο κρόταφο και με ένα σωρό συμφέροντα να αλληλοσυγκρούονται πάνω απ’ τα κεφάλια του. Μα πώς μπορεί τελικά να γίνει, όταν για χρόνια πεισματικά αρνηθήκαμε να κοιτάξουμε το πρόσωπό μας στον καθρέφτη και συνειδητά να πάμε παραπέρα;

Ζούμε σε μια χώρα που μας έχει εκπαιδεύσει να εφησυχαζόμαστε στη θέση του θύματος και έτσι να δίνουμε άλλοθι σε κάθε επιλογή μας: είναι το ανοιχτό κυπριακό και για να πετύχουμε μια δίκαιη λύση μπήκαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στήσαμε συμμαχίες με ανελεύθερα καθεστώτα, υπηρετήσαμε μαυροχρηματικές μαφίες, κλείσαμε τα μάτια στην ανορθολογική ανάπτυξη διεθνών εταιριών και ντόπιων τραπεζικών συμφερόντων, υποβάλαμε τα σέβη μας σε κάθε πρόθυμο αφεντικό ή σωτήρα. Γιατί υποτίθεται ήταν αυτό που επίτασσε το εθνικό μας συμφέρον κι όχι γιατί γουστάραμε τα παράπλευρα οικονομικά οφέλη, διασώζαμε τα μικρομάγαζά μας, ικανοποιούσαμε τον επαρχιώτικο συμπλεγματισμό μας, συγκαλύπταμε τις σε τόσα επίπεδα ανεπάρκειές μας και αποφεύγαμε, βαθιά συντηρητικοί, φοβικοί και αμόρφωτοι, να αλλάξουμε και να προοδεύσουμε ουσιαστικά. Κι ας αφήναμε σιγά σιγά τις μοίρες μας στα χέρια ολιγαρχών και ανικάνων, κι ας χάναμε με μαθηματική ακρίβεια κάθε ψήγμα ελεύθερης σκέψης, κρατικής κυριαρχίας, αξιοπιστίας και αξιοπρέπειας.

Ναι, αναθεωρώ. Δεν μπορούμε να φύγουμε από το ευρώ, όχι υπό αυτές τις συνθήκες, όχι με αυτούς τους ανθρώπους, όχι με τόσα ψέματα, όχι χωρίς να είμαστε έτοιμοι για συγκρούσεις και ανατροπές, για αναστοχασμό, για λογοδοσία, για διαφάνεια, για υπευθυνότητα, για σεμνότητα, για σκληρή δουλειά, πέρα από τις συνήθεις μικροπολιτικές τακτικές, τις κομματικές μανούβρες, τις ανατολίτικες κουτοπονηριές και τα κλαψουρίσματα. Και σίγουρα μακριά από στυγνά καθεστώτα, όπως του Πούτιν. Κι ας μην μας σεβάστηκαν οι Ευρωπαίοι κι ας αθέτησαν δικές τους αρχές κι ας εξυπηρέτησαν δικά τους σχέδια. Τουλάχιστον, μας έκαναν να αντιληφθούμε ότι αυτό που στην Κύπρο εννοούμε για πολιτική, δεν είναι παρά ένα πανηγύρι για να κάνει το ψώνιο της η κάθε μετριότητα και για να ανατροφοδοτούνται οι ελίτ.

Όχι, για όλα αυτά δεν είμαι καθόλου περήφανη. Περήφανη νιώθω μόνο για εκείνο το μικρό κομμάτι του κόσμου της Κύπρου με το φιλότιμο και την αθωότητα που, άνκαι προδομένο και ταπεινωμένο ξανά και ξανά, αντέχει να συνεχίζει να νοιάζεται. Εγώ δεν ξέρω πια...

3 σχόλια:

  1. Τι να σχολιάσω.. Πραγματικά τα είπες όλα Νάσια..
    Να αντέχεις, να συνεχίζεις και να νοιάζεσαι. Όπως προείπες. Καλή συνέχεια στη μέρα σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ειναι η επανασταση αυτή που δεν καναμε ποτε απο μόνοι μας, τωρα μας την επιβαλλουν.
    Νατασα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εγώ είμαι περήφανος γιατί υπάρχουν ακόμα στο νησί άνθρωποι σαν και σένα και για τους διακόσιους, τριακόσιους που συναντηθήκαμε αυτές τις μέρες στη Βουλή, στο Προεδρικό, στους δρόμους (δεν συμπεριλαμβάνω φυσικά τους τραπεζικούς που κατέβηκαν μόνο για τη θεσούλα τους). Λίγοι, πολύ λίγοι, ναι. Φωτεινές εξαιρέσεις που - ποιος ξέρει; - μπορεί και να γίνουν φάροι.

    ΔemΩΝ

    ΑπάντησηΔιαγραφή