Σάββατο, 25 Ιουλίου 2009

Τι μένει;

«Τι μένει από τα λόγια σου, τι μένει απ’ τα φιλιά», τραγουδά η Τάνια.

Το βλέμμα σου ακίνητο, σαν τον αέρα αυτής της καλοκαιριάτικης νύχτας που λες κι έχει σταθεί κάπου αλλού, και τίποτε να μην μπορεί να διαρρήξει τη σιωπή σου. Μόνο τούτο το «τι μένει;» να στριφογυρίζει αδιάκοπα στο άδειο δωμάτιο και στο άδειο κεφάλι και να γεμίζει ενοχλητικά το κενό των αισθήσεων και παραισθήσεων σου.

Αυτό το καλοκαίρι στην Κύπρο δεν σ’ απογοήτευσε. Γλυκές φωνές και μουσικές πολύχρωμες του κόσμου, θεατρικές και χορευτικές αποδόσεις, σπαρακτικές, της τραγικότητας, ο επίκαιρα ειρωνικός λόγος του Αριστοφάνη για την ανοησία, ο έρωτας μέσα από τα δημοτικά τραγούδια, εναλλακτικές προβολές και δοκιμές των ορίων της μουσικής, της έρευνας και της ποίησης. Κι οι άνθρωποι, σαν διψασμένη γη, να μαζεύονται σ’ ανοιχτά θέατρα, αυλές και πλατείες κι απλόχερα να ανταποδίδουν με το χειροκρότημά τους. Άντεξε πάλι το σκοινί, σκέφτεσαι, είμαστε ακόμα ζωντανοί κι η αυλαία πέφτει.

Στο κομοδίνο τα γράμματα του Ρίλκε, τα ποίηματα της Πολυδούρη κι οι Δαιμονισμένοι του Ντοστογιέβσκη. Τι σχέση να χουν μεταξύ τους, αναρρωτιέσαι, ποια συγγένεια τους σμίγει στα βράδια σου; Στο ραδιόφωνο ο Leonard Cohen κι ο Μπαλαμός σε μια γλώσσα που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις. «Αερικό είσαι», τραγουδά ο Παυλίδης. Ενθύμια από νησιά, πολύβουες χώρες της Ανατολής και μελαγχολικές της Δύσης, τα καράβια του Van Gogh στον τοίχο, ο Chagall κι ο Θεόφιλος στα ημερολόγιά σου και σβήνεις το φως.

Δεν μπορώ να καταλάβω αυτή τη μανία σου να ταξιδεύεις, μου 'πε μια φορά ένας φίλος.

Τι μένει, ξαναρωτάς, καθώς κλείνεις τα μάτια και περιμένεις τον ύπνο να ξεδιαλύνει και ν’ απαλύνει τις αναφορές και τις αναπνοές της ημέρας. Ξέρεις πως οι όμορφες στιγμές, οι όμορφες εικόνες κι οι όμορφες αναμνήσεις δεν μπορούν να 'ναι η απάντηση, δεν αρκούν. Αν δεν έχει βασανιστεί κάτι μέσα σου, αν αυτό που μέχρι χτες ήταν ο εαυτός σου σήμερα δεν μοιάζει λίγο ξένο κι αν ο κόσμος σου δεν είναι πιο ευρύχωρος, οι αποχρώσεις κι οι εκδοχές του πιο πολλές, τίποτε δε μένει. Ένας απλός συλλέκτης εμπειριών έμεινες, που δεν υποψιάστηκε ποτέ την κρυφή ζωή των πραγμάτων, που δεν δοκίμασε να την καταλάβει.

Δική σου η τελευταία σκέψη μου, που όλο τον κόσμο γύρισες μα τίποτα δεν είδες, που λέει κι ο Καββαδίας. Κρίμα.

Υ.Γ. Διαβάζω πως προηγμένες κάμερες αποκαλύπτουν πως το ανθρώπινο σώμα εκπέμπει φως. Αλλιώτικος που θα ‘ταν ο κόσμος αν εξέπεμπαν φως κι οι άνθρωποι.

(Η φωτογραφία από τις "Ομπρέλες" του Ζογγολόπουλου είναι από το www.flickr.com)

4 σχόλια:

  1. Είναι κάπως ασυνάρτητα αυτά που μας γράφεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όποιος γράψει κάτι που ξεφεύγει από τα καθιερωμένα και τα ξύλινα, οι ηλίθιοι θα του πουν ότι γράφει "ασυναρτησίες".

    Τον τελευταίο καιρό έχουμε δει πολλά αξιόλογα ιστολόγια να δημιουργούνται. Το Free at Last της Μαριάννας, το Christofias-Watch της Επιτροπής για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Κύπρο, το Ερετικό Ιστολόγιο του Ε.Γονέμη, ο Εμπροσθοφύλακας της Ν. Αντιστάσεως. Τώρα έρχεται και το ιστολόγιο της Νάσιας, παλιάς "ανταγωνίστριας" στη Θεσσαλονίκη (με την ίδια δεν ανταλλάξαμε "φιλοφρονήσεις" αλλά με τη διάδοχό της, έτυχε να ανταλλάξουμε - ασυγκράτητη γαρ η Πάφια).

    Τότε που σκοτωνόμασταν με αυτούς της οργάνωσής της. Προσωπικά τους ζήλευα γιατί είχαν ψυχή. Και τελικά αποδείχτηκαν πιο σωστοί και συνεπείς από εμάς που γεμίσαμε το κόμμα μας με νενέκια της κακιάς ώρας (αν κι εμείς της Θεσσαλονίκης είπαμε ΟΧΙ).

    Καλή αρχή Νάσια. Δεν έχει σημασία να καταλάβεις ποιος είμαι, απλά να ξέρεις ότι η εκτίμησή μου προς το πρόσωπό σου, αν και από αντίπαλα στρατόπεδα, είναι δεδομένη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εδώ άνθρωποι με πτυχία και τίτλους, χρόνια στο εξωτερικό, με εμβάθυνση και εξειδίκευση ακαδημαϊκή, έχοντας ζήσει σε πόλεις-κέντρα πολιτισμού, με γνωριμίες και ποδαρόδρομο πολύ, και άμα ανοίξουν το στόμα τους διερωτάσαι αν έχουν ποτέ βγει από τη γειτονιά τους. Εκείνη τη γειτονιά, όπου ο γιος της γειτόνισσας είναι "γεναικωτός", και άρα απολωλός, οι Σύριοι που μένουν παραδίπλα είναι επιτήδειοι και κλέφτες, και η κόρη του μουχτάρη αποκαλείται "γεροντοκόρη" γιατί δεν της "έφεξε" και είναι ήδη 28!

    Η κατανόηση στο "άλλο", η αντίληψη των ευρύτερων δυνατοτήτων και πιθανοτήτων, και η διαπίστωση ότι οι επιλογές και οι επιθυμίες των άλλων είναι σεβαστές και έχουν το δικό τους νόημα, είναι μια παιδεία που προαπαιτεί μια ανησυχία ψυχής και ένα μυαλό ανοικτό. Καμία σπουδή και καμιά μουσική δεν επιβάλλεται σε άνθρωπο που βλέπει από πάνω προς τα κάτω. Όπως σπόρος μπορεί να υπάρχει άφθονος, αλλά το χώμα παραμένει επιμόνως απότιστο.

    (Ανυπομονώ για τις επόμενες αφορμές Νάσια μου)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κάθε ιστορία μια μαρτυρία, η ανασύνθεση ενός κόσμου που τον βιώνεις ποιητικά. Χωρίς καμιά επιδεικτική διάθεση, με ευλυγισία ύφους και με ελεγχόμενη θερμοκρασία εκφράζεις προσωπικές αληθινές ανησυχίες αποτέλεσμα ενός αυτόφωτου και καθόλου ανέμελου στοχασμού. Η σκέψη σου πάντα μοναχική και ανέστια. Δεν εντάσσεται σε κανένα φορμαλισμό, καμιά ορθοδοξία, καμιά ορθότητα. Κυρίως όμως μια σκέψη με εκκωφαντικές σιωπές και σιωπηλούς λυγμούς.

    Τα σπαράγματα αυτής της σκέψης και το ακομπλεξάριστο άνοιγμα της επικράτειας σου δείχνουν ότι έχεις μονομαχήσει σκληρά και έχεις ματώσει με τις ιδέες σου. Γι αυτό δικαιούσαι να τις πιστωθείς, δικαιούσαι να τις πιστέψεις...

    Συνέχισε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή