Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2009

Γι αυτούς που δεν έχουν τίποτε να προσφέρουν πια

Οι πιο κάτω σκέψεις είναι της Νατάσας Αναστασίου. Την ευχαριστώ πολύ για το κείμενο, την υποστήριξη και την ενθάρρυνσή της.


«Έχεις την εντύπωση ότι μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο;», με είχε ρωτήσει ένας φίλος ένα βράδυ όπως με έφερνε σπίτι.

Τι πιο ωραίο από την ελπίδα και τη συνεχή προσπάθεια να καλυτερεύσουμε πρώτα τον εαυτό μας και μετά τα υπόλοιπα γύρω μας; Τι πιο ωραίο από ένα μυαλό που αναπτύσσεται και εξελίσσεται με το χρόνο;

Όλοι αυτοί οι φίλοι, που μεγαλώσαμε μαζί, που μοιραστήκαμε αντιδράσεις, σκέψεις, χαρακτήρα και απόψεις, που νιώσαμε τα ίδια συναισθήματα και αναπτύξαμε ταυτόσημη αίσθηση της ζωής και της αγάπης, πού είναι τώρα;

Στριφογυρίζει μες το νου μου συνεχώς η σκέψη αυτή. Γιατί; Η ανάγκη να νιώσουν μέρος της κοινωνίας, η ανάγκη για επιβίωση, για πολυτέλεια, η ανασφάλεια, ο φόβος της μοναξιάς, μια παράταξη, το συμφέρον, το χρήμα;

Τι ακριβώς τους έχει κάνει να σκέφτονται τόσο διαφορετικά;

Άνθρωποι που είχαν τόσα να δώσουν, τόσα να προσφέρουν για να ξεκινήσουμε μια κοινωνία πιο ανθρώπινη, πιο αληθινή, πιο δίκαιη.
Άνθρωποι έξυπνοι, λογικοί.
Άνθρωποι που προσάρμοζαν τα δεδομένα αλλά όχι τις ιδέες τους.
Άνθρωποι που ακούγανε το τι τους έλεγε εκείνη η φωνούλα μέσα τους και το υποστήριζαν, το ζούσαν.

Αυτοί οι ίδιοι συμπεριφέρονται τώρα όπως όλα αυτά που θέλαμε να αλλάξουμε.
Αυτοί οι ίδιοι είναι ακόμα έξυπνοι αλλά όχι λογικοί.
Αυτοί οι ίδιοι εφαρμοστήκαν στα δεδομένα όπως ένα ύφασμα σε μια πολυθρόνα, έχουν εξατμίσει τις ωραίες τους ιδέες.
Αυτοί οι ίδιοι ακούνε άλλες φωνές, δεν θυμούνται καν τι λέει η δική τους.

Μου λείπουν, τους χρειάζομαι. Νιώθω ότι έχουνε πάει ταξίδι, ότι θα γυρίσουν δεν μπορεί.

«Σιγά μη θέλω να αλλάξω τον κόσμο», του απάντησα κι έκλεισα την πόρτα πίσω μου.
Έλεγα ψέματα, στον εαυτό μου.

(Η Αργώ είναι του Νίκου Εγγονόπουλου)

7 σχόλια:

  1. O kόσμος δεν αλλάζει έτσι κι' αλλοιώς;
    Μόνο η νοοτροπία του κόσμου αργοπορεί ενίοτε αδικαιολογήτως.
    Αν ο κόσμος είναι σαν το ποτάμι που ρέει με ορμή
    τότε, η νοοτροπία είναι το κουπί
    σαν το τιμόνι που κοπολατεί* ενώ οδηγεί.

    *κωπηλατεί.

    την καλημέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μπράβο στην Νατάσσα :-)

    κάποιοι δεν περιμενουμε πια να γυρισει κανεις από ενα ταξίδι... ξερουμε ότι έφυγαν για πάντα..
    μακρια...

    ή εμεις αλλάξαμε διευθυνση χωρις να τους ειδοποιησουμε...

    τυχαία όταν συναντιεται το βλέμμα καμια φορά, θυμάται τι προϋπήρξε,

    λες, όσο λυπόμαστε να υπάρχει ακόμα ελπίδα ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Νατάσα,

    Πόσο δίκαιο εχεις..
    Ποια να είναι η εξήγηση άραγε?
    Γιατί αλλάζουμε?

    Ποια κοινωνία θα είναι τόσο σοφή που θα παραδώσει τα ηνία στους νέους..
    και ποιοί νέοι θα είναι τόσο νέοι για να τ' αδράξουν..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Χριστάκης Αθανασίου3 Οκτωβρίου 2009 - 11:59 π.μ.

    Η χειρότερη περίπτωση βολεμένων, είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι.

    Δε φτάνει που έχουν την άνεση χρόνου και χρημάτων για να κάνουν κάτι ουσιαστικό και να δώσουν πίσω στην κοινωνία που τους συντηρεί εις βάρος των υπολοίπων, μιζεριάζουν και ζητούν και τα ρέστα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δεν ξέρω αν οι "βολεμένοι" μπορούν να ταξινομηθούν. Έχω γνωρίσει εξίσου βολεμένους σε δημόσιες υπηρεσίες και ιδιωτικές επιχειρήσεις, μα και σε λεγόμενες εναλλακτικές επιλογές - καλλιτέχνες, ακαδημαϊκούς, επαγγελματίες επαναστάτες. Κι αντίστοιχα, στους ίδιους χώρους συνάντησα ανθρώπους που δεν κουράζονται να αναζητούν την αθέατη πλευρά των πραγμάτων και να διεκδικούν, ατομικά ή συλλογικά, ένα κόσμο λιγότερο άσχημο.

    Το "Πάντα ανοιχτά, πάντ' άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου" του Σολωμού είναι μεγάλη κουβέντα. Και δεν έχει να κάνει με το πού αλλά με το πώς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Χριστάκης Αθανασίου3 Οκτωβρίου 2009 - 3:54 μ.μ.

    Έχεις δίκαιο Νάσια.

    Η διαφορά όμως των δημ. υπαλλήλων με τους υπόλοιπους, είναι ότι οι δημ. υπάλληλοι ζουν εις βάρος των άλλων. Γι' αυτό και όταν μιζεριάζουν, ενώ έχουν την άνεση χρόνου και χρημάτων, για να κάνουν κάτι καλύτερο και πιο παραγωγικό για τον κόσμο, είναι τελείως αδικαιολόγητοι.

    Κάντε κάτι ρε παράσιτα, για τους υπόλοιπους που σας συντηρούν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. για την Νατάσα..
    ''Κι αν άλλάξαν οι φίλοι μας λιγάκι
    αλλάξαμε κι εμείς με τη σειρά μας..
    Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
    που θυμάσαι και θυμάμαι
    τίποτα δε χάθηκε ακόμα
    όσο ζούμε και πονάμε
    χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
    μόνο τρόπο να κοιτάνε.''

    ΑπάντησηΔιαγραφή